Toelichting op mijn werk 

Sinds 2001 maak ik voornamelijk video-installaties en performances. In 
deze werken tast ik de grens af tussen dat wat als realiteit en dat wat 
als kunstmatig ervaren wordt. Mijn installaties en performances zijn 
visualisaties van het onderzoek naar verschillende representaties van de 
werkelijkheid en hoe deze met elkaar interageren. Hierbij staat de mens 
en zijn geconditioneerde manier van waarnemen altijd centraal.
 In mijn performances is hij/zij daarom fysiek aanwezig en in de 
video-installaties met alleen het hoofd of het lichaam afgebeeld. De 
menselijke maat wordt hierbij gehandhaafd om intimiteit met de 
toeschouwer te behouden. 
In de video-installaties gebruik ik om die reden ook de suggestie dat 
het videobeeld  contact maakt met de toeschouwer door tijdens de opnames 
de acteur in de lens te laten kijken.
 De representaties van de werkelijkheid onderzoek ik zowel op het 
psychologische als op sociaal/cultureel vlak. Bij de psychologische 
verbeelding neem ik mezelf vaak als uitgangspunt en figureer zo als de 
hoofdpersoon in het werk. Ik verhoud me dan tot een suggestieve ruimte 
-die voor concepten, gedachten en emoties in het hoofd staan- waarin de 
toeschouwer een inkijkje wordt gegeven. De sociaal/culturele Verbeelding
daarentegen is vrijwel altijd site-specific en gaat een directe relatie 
aan met de omgeving en/of wat daar speelt. Voor deze werken nodig ik 
meestal andere personen uit om te figureren.
 De constructies van mijn video-installaties zijn simpel en sec en ik 
gebruik hiervoor onbewerkte materialen zoals glas, bekistings hout, 
metalen platen, bamboe, of bestaande meubelstukken. Door middel van 
pneumatiek, mechanica, elektronica en computerprogrammering gaan mijn 
video-installaties een al dan niet gesuggereerde interactie aan met de 
fysieke omgeving. Er lijkt iets  te gebeuren in de omgeving van het 
videobeeld in directe samenhang met het gene dat op de video te zien is. 
Sommige installaties zijn zo geregisseerd en geprogrammeerd en in andere 
installaties zijn de omstandigheden in een bepaalde omgeving van directe 
invloed op het videobeeld; zoals een regenbui of  de oproep tot gebed in 
Islamitische landen dat 5 maal daags weerklinkt.
 
Na een residentie van 3 maanden in Cemeti Arthouse in Yogyakarta 
(Indonesië) in 2006, heeft er een relativering plaatsgevonden van mijn 
eigen achtergrond door de totaal andere mentaliteit, levensstijl en 
gewoonten van dit land. Dit verblijf heeft mij een enorme input voor 
mijn werk en persoonlijke ontwikkeling gegeven en is van invloed geweest 
op mijn latere werk. Sinds die tijd ben ik nog een aantal keren geweest 
en heb ook ter plekke verschillende installaties en performances 
gemaakt.

  Unfolding Perspectives (2007) is een voorbeeld van een kinetische 
interactieve video-installatie die een sociale en culturele thematiek 
verbeeldt. In dit geval betreft het de gevolgen van een verwoestende 
aardbeving die net in Indonesie had plaatsgevonden die de cyclus van 
vernietiging en vernieuwing belicht. 
 De installatie bestaat uit een bamboe constructie op een houten tafel 
van 2,5 x 1,4 vierkante meter en een hoogte van 40cm. De constructie 
bestaat uit vier lange geleedpotige palen  van 2,1 meter hoog die 
enigszins naar elkaar toelopen. De palen zijn in het midden en aan de 
bovenkant met elkaar verbonden met lange dwarsverbindingen. Een keer per 
6 minuten stort de bamboe structuur met veel kabaal in waaruit deze zich 
na een halve minuut weer opricht. (Denk aan knijpfiguurtjes die in 
elkaar zakken als je de onderkant indrukt) Half onder het bouwsel op de 
tafel staat een 15inch televisietoestel waarop het borstbeeld van een 
Indonesische vrouw te zien is.
 De vrouw kijkt rustig om zich heen en af en toe kijkt ze haar 
toeschouwers in de ogen (in de hele cyclus van 6,5 min, ongeveer 2 maal 
7 a 8 seconden). Als de bamboe constructie instort onder hels kabaal, 
lijkt ze te schrikken en verbergt zich direct onder haar armen voor 
bescherming. Vervolgens maakt ze zich langzaam los en begint weer te 
kijken naar haar omgeving. 

Een voorbeeld van een werk waar ik met een psychologische suggestieve 
ruimte heb gewerkt is de kinetische interactieve installatie Opposites 
Attract (2008). 
In een ruimte staan tegen een wand twee 28 inch tv-schermen. In een loop 
van ongeveer 7 minuten worden een naakte man en een naakte vrouw getoond 
die ieder apart in een houten box opgesloten zitten. Ze gaan op in hun 
eigen bezigheden. De vrouw tekent op de wanden van de box vogels en 
planten en de man vouwt van papier vliegtuigjes en speelt daarmee. Soms 
proberen ze via het kloppen op de wanden vergeefs contact met elkaar te 
krijgen. 
In het midden van de ruimte, tegenover de schermen hangen twee grote, 
houten boxen die aan het plafond zijn bevestigd (van 1,2 x 1,2 x 1,2m3),
waaruit synchroon met het beeld het fysieke geluid van het kloppen 
te horen is. De geluiden doen vermoeden dat het gaat om live 
registraties zoals van beveiligingscamara’s op en dat de man en de vrouw 
echt opgesloten zitten in de twee boxen. Het geluid wordt bewerkstelligd 
door kinetische klopmachientjes waardoor het kloppen echt klinkt.
 
De video installatie I love me, I love me not (2010) is een 
voorbeeld  van de innerlijke strijd ten gevolge van op de buitenwereld 
geprojecteerde gedachten. 
Bij binnenkomst in een L-vormige ruimte hoor je de stem van een vrouw 
continu zachtjes zeggen:  ‘ I love me... I love me not... I love me... I 
love me not...’. Om de hoek in de L-vormige ruimte, hangt een ruw houten 
plaat van 70 x 120 cm waar de levensgrote beeltenis van een 
vrouwenlichaam van nek tot en met de knieën is geprojecteerd. Ze plukt 
een voor een de blaadjes van een bloem tot alleen het hart over is. 
Ondertussen dwarrelen de losse blaadjes zachtjes neer op de betonnen 
vloer, zichtbaar gemaakt door een tweede projectie die met behulp van 
een projector achter de houten plaat hangt. Als alle blaadjes zijn 
geplukt, begint de video opnieuw.  
 
Naast video-installaties maak ik ook publieke performances al dan niet 
in samenwerking met andere kunstenaars.  Publieke performances zijn voor 
mij een effectief kanaal om stereotypen te deconstrueren en 
bewustwording van diversiteit te laten zien. 
 
 What is it I project into the streets (2010) is zo’n voorbeeld van een 
publieke performance. Ik sta in de openbare ruimte op een drukke 
kruising,  op de markt en op een plein. Ik houd een grote ronde spiegel 
(45cm diameter) voor mijn hoofd die ik langzaam in alle richtingen heen 
en weer beweeg. In plaats van mijn hoofd zien de voorbijgangers 
zichzelf, dan weer de lucht, het felle licht van de zon, een stuk boom, 
de straat, een voorbijganger, ... 
 
 
 
Sara Nuytemans, 2011